پروژه طراحی نما و محوطه ویلای دوبلکس در شیراز
محل پروژه: شیراز
کارفرما: جناب آقای مصفا
طراحی معماری: گروه تخصصی مدرن ویلا
مساحت بنا: 300 متر مربع
مساحت زمین: 1100 متر مربع
سال طراحی و اجرا: ۱۴۰۳
این ویلا در زمینی به مساحت ۱۱۰۰ مترمربع در یکی از مناطق خوشآبوهوای حاشیه شهر شیراز واقع شده است؛ منطقهای که با سرسبزی، آرامش و نورگیری مطلوب، بستری ایدهآل برای شکلگیری یک خانه ویلایی آرام و منطبق بر سبک زندگی معاصر فراهم میکند.
ساختمان اصلی ویلا در دو طبقه و با زیربنایی حدود ۲۵۰ مترمربع طراحی شده است. طراحی این پروژه در مرحله اجرای سازه به تیم ما سپرده شد و از این رو، بخشی از تصمیمات طراحی در هماهنگی با سازهی موجود و امکانات اجرایی اتخاذ گردید. با این حال تلاش بر آن بود تا فراتر از صرفاً پاسخ به عملکرد، فضایی خلق شود که در عین معاصر بودن، واجد پیوندی عمیق با زمینه تاریخی، اقلیمی و فرهنگی معماری ایرانی باشد.
در طراحی نما، مصالح بومی همچون آجر با بافت زنده و گرم در ترکیب با حجمهای خالص سفید و سطوح شفاف شیشهای به کار گرفته شدهاند تا تضاد میان سنگینی و سبکی، گرمبودن و خنثیبودن، سنت و مدرنیته به شکلی شاعرانه به نمایش درآید. ریتم منظم بازشوها، سایهاندازها و استفاده از آجر مشبک در بخشهایی از نما، اشارهای به الگوهای مشبک در معماری ایرانی دارد که ضمن ایجاد حریم، امکان تهویه و نفوذ نور کنترلشده را فراهم میآورد.
فضای ورودی ویلا به صورت غیرمستقیم و با تعلیق فضایی طراحی شده است؛ ورود از میان سطوح سبز و آب به درون خانه، نوعی تجربهی تدریجی و آیینی از ورود را بازآفرینی میکند. در طبقه همکف، فضای نشیمن با پنجرههایی بزرگ رو به باغ، بیشترین ارتباط بصری و فیزیکی را با حیاط و استخر برقرار میکند و بر اصل “درونگرایی باز” در معماری امروز ایران تأکید دارد. تراسهای باز طبقه بالا نیز علاوه بر گسترش دید به اطراف، به عنوان فضاهای نیمهباز برای نشیمن یا تعامل با طبیعت قابل استفادهاند.
با توجه به موقعیت ویلا در اقلیم نسبتاً گرم، استفاده از سایهاندازهای عمیق، جدارههای آجری و گیاهان بالارونده در بدنهی ساختمان، هم به کاهش گرمای تابشی و هم به ایجاد نمایی زنده و پویا کمک کرده است. پوشش گیاهی متنوع حیاط، درختچههای زینتی، درختان مثمر و ترکیب آنها با آب و سنگ، فضایی آرام و الهامبخش برای گذران اوقات فراغت فراهم آورده است.
در مجموع، این ویلا تلاشی است برای رسیدن به تعادلی میان روح معماری ایرانی و امکانات زندگی معاصر؛ خانهای که نه تنها به عملکرد، بلکه به حس تعلق، هویت و تجربهی زیستن در فضا نیز پاسخ میدهد.
دیدگاه خود را بنویسید